အလင္းေရာင္ 

  မူလသို႔ ပံုရိပ္မ်ားသို႔  ဓါတ္ပံုမ်ား ႏြားအဖြဲ႔ သီခ်င္းမ်ား

ကြ်န္ေတာ့ရဲ ႔ အနာဂတ္

ျမန္မာႏိုင္ငံသားခေလးတေယာက္ရဲ ႔ ဘ၀ဟာဘယ္ေလာက္မ်ား ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေမ်ာ္လင့္ခ်င္း ေတြနဲ႔ရွင္သန္ႏိုင္မွာလဲ သူတို႔မွာအနာဂတ္ ဆိုတာေကာရွိေသးရဲ ႔လား ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အနာဂတ္ ေတြမရွိေတာ့မယ္အတူတူဆိုျပီး မိဘေတြက ေက်ာင္းေတြကို တ၀က္တပ်က္နဲ႔ထြက္ခိုင္း တပိုင္းတဆနဲ႔ ေက်ာင္းႏုတ္နဲ႔ေပါ့ ငါကိုယ္တိုင္ခံစားခဲ့ရတာပဲ ငါတို႔မိဘေတြ ေတြးတာလဲမမွားပါဘူး ေက်ာင္းထားလို ့ ေက်ာင္းတတ္ေတာ့ေကာဘာထူးမွာလဲ ေက်ာင္းစရိတ္ကုန္မယ္ အခ်ိန္ကုန္မယ္ ဒါေတြပဲ အဖတ္တင္မွာပဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာလာျပန္ျပီ က်ဴရွင္ခ ေတာ္ေတာ္ၾကာလာျပန္ျပီ ဆရာမ ကိုဘာ၀ယ္ေပးရမွာတို႔ ဒါေတြဟာ မျဖစ္သင့္မျဖစ္ထိုက္တဲ့ ျမန္မာျပည္ကအက်င့္စရိုက္ေလးေတြပါ ေက်ာင္းတတ္ပါတယ္ဆိုကာမွ တႏွစ္စာ ေက်ာင္း၀င္ေၾကးေပးျပီး ေတာ္ေရာေပါ့ မျပီးနိုင္မဆီး နိုင္ ေတာ္ၾကာပိုက္ဆံ ဘာဖိုးညာဖိုးနဲ႔ အေမ့ ထမိန္ေပါင္းျပီးေပးခဲ့ရတဲ့ပိုက္ဆံကလည္းမနည္းေတာ့ဘူး အခုဟာက ပညာကိုပိုက္ဆံနဲ႔၀ယ္ေနရသလိုျဖစ္ေနျပီ အစိုးရကေကာလစာေတြ ေပးမထားဘူးလား ငါတို႔ကေကာ ေက်ာင္း၀င္ေၾကးေတြမေပးထားလို႔လား ဘယ္ေလာက္ေပးေပး ရေလ လိုေလ အိုတ ေစ ေတြပါပဲ ပိုက္ဆံေတြေပးရ လက္ေဆာင္ေတြ၀ယ္ေပးရနဲ႔ ျပီးေတာ့ပညာကိုေကာင္းေကာင္းသင္ ေပးသလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ ဆရာမေတြက ေက်ာင္းသားေတြကို အျမဲတမ္းေျပာေနၾကစကားမနက္ ဖန္ လက္ဖက္သုတ္ယူခဲ့ေနာ္ ငါအျမဲတမ္းထိထိေနတဲ့စကား နင့္အိမ္က ေျပလည္တယ္ နင္ပဲယူခဲ့ဆို တဲ့စကားငါ့နားထဲကထြက္ကိုမထြက္ေသးဘူးငါ့အိမ္မွာဘယ္လိုရွာၾကံျပီး၀ယ္ခဲ့ရ သုတ္ခဲ့ရတယ္ဆို
တာသူတို႔မွမသိပဲငါေကြ်းတဲ့လက္ဖက္သုတ္ကိုစား ဆရာ/မ ေတြ၀ိုင္းဖြဲ႔ျပီးစားလိုက္ေသာက္လိုက္ ရယ္ေမာလိုက္ၾကေပါ့ ငါ့မွာေတာ့စာသင္ခန္းေထာင့္ေလးမွာထိုင္ျပီးေက်ာင္းစာေတြကိုသင္ျပသူမဲ့ တဲ့ဘ၀နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေခၚျပီးအေျဖညိခဲ့ၾကိမ္ေပါင္းလဲမနည္းပါဘူး ငါ့ထက္ဆိုတာက ငါ့သူ ငယ္ခ်င္းေတြပဲသူတို႔ကဘာမွမေပးႏိုင္ေတာ့ အျမဲတမ္းဆူပူၾကိမ္းေမာင္းခံခဲ့ရေပါ့ ဆရာေတြ ဆရာမ ေတြဘယ္ေလာက္ပဲ အသံုးမၾက ၾကပါေစ ငါတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ တေယာက္တည္းမရတဲ့ပုဒ္ စာေတြကို တအုပ္ၾကီး၀ိုင္းစဥ္းစား ၾကတာေပါ့ ဒီလိုနဲ႔ပညာကိုမျပည့္တျပည့္သင္ၾကားမူ႔ဘ၀ကေန ျပီး (၁၀)တန္းဆိုတဲ့ ပထမ ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းရေတာ့တယ္ ငါတို႔ေတြ အသည္းအသန္ေျဖလိုက္ၾက တာေပါ့ ဒါေပမဲ့ေအာင္လားဆိုေတာ့ ေအာင္ဘူး စိတ္မေလ်ာ့ၾကပါဘူး ေနာက္တႏွစ္အဲ့မွာစေတာ့ တာပဲ ငါဟာလူပ်ိဳေပါက္စ ျပီးေတာ့အျပင္ပအသိပညာေလးေတြကလည္း တိုးလာဆိုေတာ့ဘယ္ခံ ေတာ့မလဲငါဘ၀ရဲ ႔နာၾကီးခ်က္ေတြကို စျပီးေဖၚထုတ္ေတာ့တာပဲ စာေမးပြဲေျဖတဲ့ တေန႔ေပါ့ ငါကို ဆရာမက အနား နားလာျပီးကပ္ေျပာတယ္ ေဟ့ေက်ာ္လင္းထြန္း နင္စာေမးပြဲေအာင္ခ်င္ လားတဲ့ ငါလဲေအာင္ခ်င္တာေပါ့ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲတခါတည္းကိုေအာင္ခ်င္တာေပါ့လို႔ေျပာလိုက္တာ
ဆရာမကဘာေျပာတယ္ေအာင္းေမ့လဲ ပိုက္ဆံႏွစ္ေသာင္းေပးရင္ အေျဖစာအုပ္ေပးျပီးကူးခ်မယ္တဲ့ ဟာေျပာရက္လိုက္တာဆရာမရယ္ ငါ့မွာဘယ္ကပိုက္ဆံႏွစ္ေသာင္းရွိမွာလဲရွိေတာ့ေကာေပးစရာ လား လက္ဖက္သုတ္ေတာင္မွ ငါ့အေမ ထမိန္ေပါင္ျပီး ေကြ်းလာရတာကို ဒီပိုက္ဆံႏွစ္ေသာင္းတာ ဆိုရင္ ငါ့အေမပိုင္တဲ့ ၀ိုင္းေလးနဲ႔အိမ္စုတ္ေလးကိုေရာင္းရင္ေတာင္ျပည့္မွာမဟုတ္ဘူး ငါထင္ေန တာက ဆရာမေျပာမယ္စကားက နင္ကိုက်ဴရွင္အလကားသင္ေပးမယ္ စာေမးပြဲမေျဖခင္လာခဲ့လို႔ ေအာင့္ေမ့ေနတာ တကယ္တန္းၾကားလိုက္ရတဲ့စကားက ပိုက္ဆံႏွစ္ေသာင္းတဲ့ ေပါက္ကြဲျပီေပါ့ မေပးႏိုင္ဘူးေပးစရာလည္းမလိုဘူးေပါ့ ထေအာ္လိုက္တယ္ အဲ့ဒိမွဆရာမလည္းရွက္ရွက္နဲ႔ငါ့ေခါင္း ကိုလာေခါက္ေလေရာ ေဒါသကထြက္ေနပါတယ္ဆိုမွ ေခါင္းကိုလာေခါက္ေသးတယ္ဆိုေတာ့ လူသတ္ခ်င္စိတ္ပါေပါက္သြားတယ္ ဆရာမရဲ ႔ပုခုန္း ႏွစ္ဖက္ကိုကိုင္ကိုင္ျပီး ဆြဲလုပ္စကားေျပာလိုက္ တယ္နင္တို႔လို ပိုက္ဆံပဲမက္ ပညာကိုမသင္ေပးခ်င္တဲ့ဆရာမေတြဘယ္ေတာ့မွငါပိုက္ဆံမေပးဘူး လို႔ ေဒါသထြက္ထြက္ျပန္ျပီးေဆာင့္တြန္းလိုက္မိတယ္ ဆရာမလည္းေခြေခြေလးလဲေနရာကေနထ ေျပးျပီးေက်ာင္းအုပ္ၾကီးနဲ႔တိုင္ေလေတာ့တယ္ ေက်ာ္လင္းထြန္း က်မကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ေစာ္ ကားပါတယ္ေပါ့ ေျပာသြားတာေတြကိုတခုမွမပါသြားဘူး အဲ့ဒိမွာငါ့ကိုေက်ာင္းအုပ္ၾကီးေခၚျပီးေတြ ့ပါ ေတာ့တယ္ နင္ဆရာမကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ေစာ္ကားတယ္ဆိုဟုတ္သလားတဲ့ ဟုတ္ေနတာပဲ ငါလဲမျငင္းဘူး အဲ့ဒိေနာက္ ငါလဲဆရာမေျပာတဲ့စကားေတြကိုျပန္ျပီးေျပာျပအံုးမလို႔ ပါးစပ္ျပင္ရံုပဲရွိ ေသးတယ္နင္းေက်ာင္းတတ္စရာမလိုေတာ့ဘူး စာေမးပြဲလဲေျဖစရာမလိုေတာ့ဘူးတဲ့နင့္လြယ္အိတ္
နင္ယူျပီးအိမ္ျပန္ေတာ့တဲ့ ဟာ ငါ့မွာေသခ်င္ေစာ္ပါနံသြားတယ္ ျပန္ျပီးေျပာျပခြင့္လဲမရွိ အယူခံ၀င္ ခြင့္ေတာင္မရေတာ့ပါလား ဆရာမေျပာသြားတဲ့စကားတခြန္းသာအတည္ယူလိုက္တဲ့ေက်ာင္းအုပ္ ၾကီး ေနာင္တခ်ိန္အခြင့္ေရးရင္သတ္ျပစ္မယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာၾကိမ္းထားလိုက္တယ္ အဲ့ဒိေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းနားက ရဲစခန္းကိုအယူခံမရွိေရာက္ရွိသြားေလေတာ့တယ္ ငါအေမလဲစိတ္ပူတာေပါ့ဘာ ျဖစ္တာလဲဆိုျပီးရဲစခန္းကိုလိုက္လာတယ္ ငါ့အေမကိုငါအၾကိဳးအေၾကာင္းရွင္းျပလိုက္ေတာ့ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲငါ့သားရယ္တဲ့ အခုအခ်ဳပ္ခန္းထဲကေနျပီးထြက္ရဖို႔ကအေရးၾကီးပါတယ္တဲ့ ငါ့အေမ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ျပီးသနားလိုက္တာ ငါဘာျပန္လုပ္ေပးရမလဲ အဲ့ဒိခ်ိန္မွာ ဒုရဲအုပ္က တရာခံ ေက်ာ္လင္းထြန္းမိဘနဲ ႔ေတြ ႔ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ငါအေမသြားေတြ႔လိုက္တယ္ သူတို ့ေတြဘာ ေျပာၾကလဲငါမသိဘူး ေနာက္ေန႔ေတာ့ငါျပန္လြတ္လာခဲ့ရတယ္ ငါ့အေမငါ့ကိုလာၾကိဳတယ္ ဆရာမ ကိုျပသနာျပန္ရွာမွာေၾကာက္လို ့တဲ့ ငါလဲငါ့အေမနဲ႔အတူရြာကိုျပန္ခဲ့တာေပါ့ အိမ္ကိုျပန္မယ့္လမ္းကို အေမကမျပန္ပဲ ငါ့လက္ကိုဆြဲျပီး ဘၾကီးရွိတဲ့ ၀ိုင္းဘက္ကိုေခၚလာခဲ့တယ္ ငါလည္း စဥ္းစားတာေပါ့ ဘာျဖစ္လို႔ထူးထူးဆန္းဆန္း ဒီဘက္ကိုေခၚလာရသလဲ ငါတို ့အိမ္ကိုဘာလိုမျပန္လဲ ေတာင္စဥ္ ေရ မရေလွ်ာက္စဥ္းစားျပီးလိုက္လာတာ ဘၾကီးအိမ္ကိုေရာက္ပါေလေရာ အလားလား ဘၾကီးအိမ္ ေရာက္မွနည္းနည္း ရိပ္မိေတာ့တယ္ အေမဘယ္လိုျဖစ္ကုန္တာလဲအေမဘာမွျပန္မေျပာဘူးျငိမ္ ေနတယ္ အဲ့မွာ ဘၾကီးက၀င္ေျပာေတာ့တယ္ အကုသိုလ္ေကာင္ မင္းေၾကာင့္ ၀ိုင္းနဲ႔အိမ္ေလးကို ေရာင္းလိုက္ရတယ္ ပိုက္ဆံမေလာက္လို ငါ့ေတာင္ငါစိုက္ေပးလိုက္ရေသးတယ္ မင္းဂ်ိဳေမြွလို႔ကြမင္း သိလား ငါ့မွာဘာျပန္ေျပာရမွန္မသိေလာက္ေအာင္
အံျသေနတယ္ဘာလို႔၀ိုင္းနဲ႔အိမ္ေလးကိုေရာင္း
လိုက္ရတာလဲ ငါ့မွာအရမ္းသိခ်င္ေနတယ္ မေနနိုင္ေတာ့ဘူးေမးလိုက္တယ္ အေမဘာျဖစ္လို႔ေရာင္း လိုက္တာလဲဟင္လို႔ ငါ့အေမေျပာျပတယ္ နင္အခ်ဳပ္ကလြတ္ေအာင္ ပိုက္ဆံေပးျပီးအာမခံလုပ္ရ တယ္ငါ့သားတဲ့ ေျသာ္ငါသိျပီ ဒုရဲအုပ္ ေခၚျပီးငါအေမကိုေတြ႔တာ ပိုက္ဆံေခၚေတာင္းတာပဲ အဲ့ဒါနဲ ့ ဘယ္ေလာက္လဲအေမ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မို ့လို ့၀ိုင္းနဲ႔အိမ္ကိုေရာင္းလိုက္ရတာလဲလို႔ေမးမိလိုက္ တယ္ ႏွစ္ေသာင္းခြဲတဲ့ ဟာ!!!!!!!!!!!!!!!! ပိုက္ဆံႏွစ္ေသာင္း မေပးႏိုင္လို ့ဆရာမနဲ႔စကားမ်ားျဖစ္တယ္ အခုဟာကပိုက္ဆံ ႏွစ္ေသာင္းခြဲေတာင္ေပးလိုက္ရပါလား ငါ့မွာအံၾသလို႔ကိုမဆံုးေတာ့ဘူးအဲ့ဒိထက္
အံၾသရာေကာင္းတာက ျပသနာျဖစ္ျပီး(၂)ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွတ္ရွား မွာေက်ာင္းသြားတတ္ခြင့္ရတယ္တဲ့ ဟာဘယ္လိုေတြျဖစ္ကုန္တာလဲသူတို႔ေတြဆီကိုငါသြား
ျပီးေမးၾကည့္ေတာ့ ငါျပသနာျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာသူတို႔ေတြကပိုက္ဆံႏွစ္ေသာင္းစီေပးလိုက္ၾကတယ္
တဲ့ အဲ့ဒါေၾကာင့္စာေမးပြဲေအာင္ျပီး ရွတ္ရွားသြားခြင့္ရတာတဲ့ေၾသာ္ေလာကၾကီးရယ္ငါကိုေတာ္ေတာ္
လွည့္စားခဲ့တာပဲငါစိတ္ေတြေလးျပီးသြားခ်င္ရာကိုသြားေနခဲ့တယ္ေနခ်င္ရာကိုေနေနခဲ့တယ္ငါ့အေမ
လဲငါ့ကိုမတားႏိုင္ေတာ့ဘူး ဘာျဖစ္လို ့လဲဆိုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ကဘၾကီးအိမ္မွာကပ္ျပီးေန ေနရလို႔ ပဲ အဲ့ေနာက္ေတာ့ ငါတခ်ိန္ခ်ိန္ၾကရင္ အခြင့္ေရးမ်ားရွိရင္သတ္မယ္လို႔ ေတးထားခဲ့တဲ့ေက်ာင္အုပ္ ၾကီးကိုလည္းမသတ္ျဖစ္ဘူး သင္ျပသူမဲ့ျပီး ပုဒ္စာကိုအေျဖအတူညိွခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကိုလည္း မေရာက္ေတာ့ဘူး ငါ့အေမကိုလည္းငါ ျပန္မလွည့္ၾကည့္ေတာ့ဘူး ငါ့ဘ၀ဟာဦးတည္ခ်က္မဲ့သြားျပီ အဲ့ဒိေနာက္ေတာ့ေျခဦးတဲ့ရာေလွ်ာက္လို႔ေနေတာ့တယ္
ေက်ာ္လင္းထြန္း

 

 

ျမန္မာ့အေျခအေန ကမၻာကပိုသိေအာင္ မိုင္ ၃,၀၀၀ ေက်ာ္ ခ်ီတက္ျခင္း

 

လူထုဆႏၵခံယူပြဲအတြက္ ျမန္မာစစ္အစုိးရက ျပင္ဆင္မႈေတြလုပ္ေနေပမယ့္ ျမန္မာအစိုးရ       
ကို ကန္႔ကြက္ဆန္႔က်င္ၾကသူ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ခ်ီတက္ဆႏၵ
ျပေနၾကပါတယ္။ ျမန္မာစစ္အစုိးရရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈ
ဒဏ္ခံေနရတဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ဒုကၡကို
ကုလသမဂၢ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီက ပုိၿပီး အေရးယူေဆာင္ရြက္လာေစဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္
နဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကိုျဖတ္သန္းၿပီး ပစိဖိတ္သမုဒၵရာကမ္းေျခကေန အတၱလႏၱိတ္ သမုဒၵရာကမ္းေျခအထိ ေျခလ်င္ခရီး ေလွ်ာက္ေနၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းစုံကို မေအးသႏၱာေက်ာ္က တင္ျပေပးထားပါ
တယ္။

၈၈ စစ္ေၾကာင္းဆုိတဲ့ ဒီခရီးရွည္ကုိ စတင္ ခ်ီတက္လာသူေတြကေတာ့ ကုိေအသင္နဲ႔ ကိုေဇာ္မင္းေထြးတုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ခရီး
စဥ္အေၾကာင္းကို ကုိေအသင္က အခုလုိ ရွင္းျပေပးပါတယ္။

“က်ေနာ္တုိ႔ခ်ီတက္ေနတာ အေမရိကန္ ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္ကေန အေနာက္ဘက္ျခမ္း
ကေန အေရွ႕ဘက္ျခမ္း နယူးေယာက္ခ္ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီအထိ ခ်ီတက္ေနတာပါ။
မုိင္ေပါင္း ၃,၁၂၇ မုိင္ေ၀းပါတယ္။ ႏွိပ္စက္၊ ဖမ္းဆီး၊ တားဆီးပိတ္ပင္ထားလုိ႔ မရဘူး
ဆုိတဲ့ဟာကုိ ကမၻာႀကီးသိေအာင္ မုိင္ေပါင္း ၃,၀၀၀ ေက်ာ္ခ်ီတက္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ စိတ္ဓာတ္အင္အားကုိ ျပသတာျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က ဆီးႏွင္းေတြ၊ မုန္တုိင္းေတြ၊
ကႏၱာရေတြကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္က ၄၈၀ မုိင္ေ၀းတဲ့
အတြက္ အခုျဖတ္သန္းေနတဲ့ေနရာမွာ ေက်ာက္တန္းေတြခ်ည္းပဲ၊ အိပ္စရာေနရာ
မရွိပါဘူး။ အခက္အခဲ ရာသီဥတု အရမ္းဆုိးပါတယ္။ ေရွ႕မွာလည္း ႏွင္းေတာေတြ၊ မုန္တုိင္းေတြပဲရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ယုံၾကည္ခ်က္နဲ႔ ခုိင္ခုိင္မာမာျဖတ္သြားၿပီး ခ်ီတက္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။”

အခု ဒီခ်ီတက္မႈ ခရီးရွည္ႀကီးကို ကိုေအသင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ စတယ္ဆုိေတာ့ လမ္းခရီး
တေလွ်ာက္ ျပည္နယ္ေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္တဲ့အခါမွာေရာ ပုိၿပီး အင္အားေတြတုိးလာဖုိ႔ အေၾကာင္းၾကားစာေတြ ရပါသလား။

“ရပါတယ္။ မေန႔ညကပဲ မက္ေဆ့ခ်္၀င္တဲ့အခ်ိန္မွာ အင္ဒီယားနားမွာရွိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ရဲေဘာ္ေတြအားလုံးက အင္ဒီယားနားကို၀င္တာနဲ႔ ႀကိဳဆုိေရးစခန္းေတြဖြင့္ၿပီး ထုိက္ထုိက္တန္တန္ဂုဏ္ျပဳၿပီး သူတုိ႔ကိုယ္တုိင္ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲဖုိ႔ ျပင္ဆင္ထားၾကပါတယ္။ သပိတ္စခန္းေတြဖြင့္ၿပီး လႈပ္ရွားဖို႔လည္း ျဖစ္ပါတယ္။”

ကုိေအသင္နဲ႔ ကုိေဇာ္မင္းေထြးတုိ႔ဟာ မတ္လ ၁ ရက္ေန႔က ခရီးစတင္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ၿပီး အခုအခ်ိန္အထိ မုိင္ ၂၀၀ ေက်ာ္ ခရီးေပါက္ခဲ့ၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ အေရွ႕
ဘက္ျခမ္း နယူးေယာက္ခ္ၿမိဳ႕ ကုလသမဂၢဌာနခ်ဳပ္ေရွ႕ကို ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္
ေန႔အေရာက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ခ်ီတက္လာၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

သူတုိ႔ခရီးစဥ္ကိုေထာက္ခံၿပီး စစ္အစုိးရရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈေတြကို ကမၻာကသိေအာင္ တင္ျပတဲ့
ေနရာမွာ ပါ၀င္လက္မွတ္ေရးထုိးခ်င္ၾကတယ္ဆုိရင္ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာ www.88portland.wordpress.com မွာ ေရးထုိးႏုိင္ၾကပါတယ္။

                                                                                    

မီဒီယာတခုမွ                                                                                   အားေပးတယ္ေနာင္ေတာ္တို ့ေရပန္းတိုင္ဆိုတာရွိပါတယ္ဗ်ာ

ေနာင္မွဆိုတဲ့စကားေနာက္မွာေနာင္တကလြဲျပီးဘာမွမရွိဘူး .....ဗိုလ္ခ်ဳပ္စကားကိုပဲသိတိရေတာ့တယ္ ရရင္ရ မရင္ခ်တဲ့ ကဲခ်ၾကဆိုဗ်ိဳ ႔...